مسجدسلیمان در صد سالگی نفت

   با یاد و نام خدا

  امروز پنجم خرداد ماه  است و دقیقا یك صد سال از فوران چاه شماره یك مسجدسلیمان می گذرد . عمر مسجدسلیمان بیش از چاه شماره یك است ولی با اغماض آن را هم صد سال حساب می كنیم و با این حساب دو جشن تولد همزمان داریم . یادم می آید یك زمانی به خاطر صرفه جویی،  جشن تولد بچه هایم را یكجا    می گرفتم و برای رعابت عدالت هرسال در  روز تولد بكی از آنها و به نام همه ی آنها به اصطلاح جشنی می گرفتیم . خوب نداری است و كاریش نمی شود كرد . ولی همزمانی جشن تولدمسجدسلیمان و چاه شماره یك نه از سرفقر،  كه به علت كم شدن ارزش هر دو است . دیگربه آنها بهایی داده نمی شود،  هردو فاقد آن ارزشی هستند كه بشود برایشان حساب بازكرد . چاه شماره یك را  تا توان داشت و تا شیره در بدن داشت،  دوشیدند ودر یك غروب پاییزی  با احترام! و صدای شیپور شیپورچی انگلیسی شركت نفت (1)،  از رده خارج كردند ولی با مسجدسلیمان به گونه ای دیگر رفتارنمودند . بتدریح آن را از درون تهی كردند و به این روزش انداختند . حق هم داشتند وقتی چاه شماره یك به آن روز بیفتد با مسجدسلیمانی كه فقط مصرف كننده است  بهتر از این نمی شد رفتار كرد .  و این سرنوشت هر چیز بی ثمری است .

  در گذشته هرگاه كسی فوت می كرد،  با بچه هایش به علت بی سرپرستی رفتار مناسیی نمی شد . طعنه و ملامت دیگران  به خاطر لقمه نانی یا لباس پاره ای،  دلسوزی های ظاهری دل آسودگان،  كارگر بی جیره مواجب شدن برای انجام كارهای یزرگان فامیل،  وسیله ای  برای خالی شدن دق دلی دیگران و  .. ازجمله بلایایی بود كه به سرشان می آمد و بیشتر مواقع ناچار به ترك محل و رفتن به غربت می شدند ( شاید مثل  مگه بچه یتیم گیر آوردی؟ اشاره ای به همین موضوع باشد ) . آنان بعدها با سروصدا و یا استناد به اسناد و بنچاقهای باقیمانده ادعای میراث پدر و یا پدربزرگ را كرده و صاحب چیزی هم می شدند .  ظاهرا ما مردم مسجدسلیمان هم وضعی مشابه و یا بدتر از یتیمهای گذشته یافته ایم، ولی انصافا چه باید می كردیم . بدون در نظر گرفتن عاقبت این مردم،  شهررا دو نیمه كردند .  نیمه ای  به ارتش واگذار شد كه هنوز رفتار نظامی مابانه ی افسران پست مهندسی را به یاد داریم كه فكر می كردند همه ی مردم سرباز پادگان هستند . نیمه ی دیگردراختیار شركت  نفت ماند و مانده است . ما یتیمان باید به كدام بنچاق استناد كنیم تا بتوانیم حق خود را از آن مسئولان از خدا بی خبر بگیریم؟ و آیا اصلا حقی داریم ؟  

  عذر می خواهم می گویند و همه ی ما لااقل در فیلمها دبده ایم كه سگ بعد از خوردن گوشتهای چسبیده به استخوان،  آن را دور نمی اندازد ولی مسئولین شركت نفت در گذشته با شهرمان بدتر از این هم رفتار كردند و آن را دور انداختند . من اعتقاد دارم در مقام مقایسه،  جلادترین جلادان هم از این مسئولین بسیار بهتر بودند . این دژخیمان فرد یا افرادی را که به هر حال بر طبق قانونی حتی غیرانسانی و خودساخته محکوم شده بودند، اعدام کرده و آنان را از رنجهای بعدی به یکباره آسوده می کردند ولی مسئولین شركت نفت و در راس آنها انگلیسیها،  بسان مرغ نیم بسمل با ما رفتار كردند آنهم چنان هنرمندانه كه هنوز بعد ازسالها داریم دست و پا می زنیم . كدام عقل سلیمی می پذیرد انگلیسیها برای تامین مشتری پارچه های كارخانه ی پارچه بافی منچستر،  به فكرافتادند كه برتن  هندیها لباس بپوشانند ولی  هیچگاه فكر نكردند  اگر این شهر تعطیل گردد  ( كه سرنوشت از قبل رقم زده ی مسجدسلیمان است ) ،  بر سر مردم آن،  مردمی كه با طعم زندگی جدید  آنهم از نوع نفتی آشنایشان كرده و از گذشته ی خود دورشان كرده بودند چه می آید؟ گناه انگلیسیها فقط این بود كه با زرنگی به فكر منافع خود بودند و این هم تا حدودی طبیعی است،  ولی انصافا ما هم مقصریم . چرا خود به فكر نبودیم نا امروز به این وضع اسف بار گرفتار نشویم؟ البته مقصرین واقعی كسانی هستند كه به نام ما،  از جانب ماو به عنوان وكیل  یا نماینده ی ما با انگلیسیها وارد مذاكره شدند و طبعا با سطح فكری كه آنان داشتند وضعیتی بهتر از امروز پیدا  نمی كردیم .

  می گویند قرار گرفتن در مسیر جاده سبب پیشرفت می گردد . ما مسیرعبور تمام كسانی بودیم كه باید با امكانات این كشور زندگی می كردند وحیاتشان وابسته به ما بود ولی  به جای سود بردن،  مورد هجوم همان افراد اما در هیات دزدان و راهزنان قرار گرفتیم . در حالی كه آنان به ما و منابع ما نیازمند بودند و باید به ما وابسته می شدند، ما به آنها تكیه كرده و با التماس از آنان درخواست می كردیم اجازه دهند در نقطه ای از كشورمان خانه بسازیم ویا از منابع خدادادی خود استفاده كنیم . اگر در گذشته جاده ی ابریشم اغواگر اجانب در حمله به ایران بود،  امروزه خطوط لوله ی نفت جذابتر از جاده ی ابریشم و گوگرد پارسی (2) است .

  (1) تاریخ مسجدسلیمان – تالیف دانش عباسی شهنی

  (2) اشاره به بازرگانی كه در حلب سعدی را به حجره اش دعوت كرده و از سوداهایش سخن می گفت .

  آموزش و پرورش

   با یاد ونام خدا

  با مدیریت محترم اداره ی آموزش و پرورش مسجدسلیمان برادر شیخی نسب ملاقاتی داشتم وایشان موافقت كردند كه بتوانم اطلاعاتی را از دوایر آموزشی بگیرم . در این رابطه از همكاری خوب معاونین اداره خصوصا آقای غلامعلی پور و مسئولین دوایر آموزشی بسیار سپاسگزارم  ( تنها در مورد فضاهای آموزشی بحث شده است ) .

   در مقطع ابتدایی كمبودی در سطح شهر وجود ندارد فقط در روستا  به اماكن آموزشی نیاز است  . دانش آموزان این مقطع حدود 10000 نفر هستند .

   در مقطع راهنمایی در نفتك وهوانیروز به علت افرایش جمعیت و ریل وی به علت تخریب و بازسازی مدرسه ی دخترانه ی نرجس  به فضای آموزشی نیاز هست . آمار این مقطع حدود 7800 نفر است .

   در مقطع متوسطه از آنجا كه دانش آموزان در رشته ها و شاخه های گوناگون تحصیل می كنند،  ساختمان بیشتری مورد نیاز است . هنرستان فنی شریف واقفی تنها هنرستان پسرانه از نوع خود در این شهر است  ودر كاردانش نیز هنرستان دخترانه ی فردوس همین وضع را دارد و نیاز به هنرستان دیگری وجود دارد . به علت كمبود ساختمان،  دانش آموزان  درشاخه ی كاردانش به رشته های نظری هدایت می شوند كه اكثرا از ادامه ی تحصیل منصرف می گردند . در شاخه ی فنی و حرفه ای  تنها هنرستان پسرانه ی علامه طباطبایی و هنرستان دخترانه ی بعثت در سطح شهر وجود دارند . گرچه هنرستانهای غیر انتفاعی ( غیر دولتی ) در رشته های مختلف ایجاد شده ولی تامین هزینه ی بالای آن برای هر خانواده ای ممكن نیست .  برای دبیرستان بزرگسالان در هردو جنسیت نیاز به ساختمان وجود دارد . مدرسه ی شبانه روزی وجود ندارد ولی ساختمان تازه تاسیس آن ممكن است به زودی افتتاح شود . دبیرستان حضرت ابوالفضل نفتون به كاردانش تبدیل شده كه این خود نیاز به دبیرستان پسرانه در این محله را ایجاد كرده است . در فاصله ی چشمه علی تا سی برنج و نیز در هشت بنگله دبیرستانی نیست  و از دبیرستان سمیه تا سه راهی نفتون نیز همانند گذشته  دبیرستان دخترانه نداریم . مركز پیش دانشگاهی پسرانه ی ولیعصر (عج ) در هشت بنگله و دخترانه ی حضرت معصومه ( س ) در پنج بنگله قرار دارند و دانش آموزان از نقاط مختلف باید به این دو مركز مراجعه كنند .

   نیازها :

   هنرستان فنی پسرانه  یك واحد و دخترانه  دو واحد ، هنرستان كاردانش پسرانه و دخترانه هركدام دو واحد ، دبیرستان نظری پسرانه و دخترانه هركدام یك واحد .

   در برنامه های شركت نفت مسجدسلیمان ساخت یك دبیرستان ویك هنرستان در ورودی شهر در نظر گرفته شده است .

   یادی از معلمین شهید:

   برادر محمودی زاده اسامی معلمین شهید آموزش و پرورش مسجدسلیمان را در اختیارم گذاشتند با ذكر این نكته كه برخی از این عزیزان در جبهه و بعضی هم در حملات موشكی و یا بمبارانهای هوایی عراقی ها به شهر مسجدسلیمان به شهادت رسیده اند . ضمنا تعدادی از دانشجویان مراكز تربیت معلم هم در جبهه ها به شهادت رسیده اند كه نام این عزیزان در اینجا آورده نشده است . از درگاه احدیت برای این گرانقدران پاداش عظیم الهی را آرزومندیم .

   برادران  مهرداد گله داری،  عبدالله شفیع زاده،  شمس الدین زاده محمد،  هوشنگ الهی،    مسلم حاتمی،  خدامراد زارع خضری،  محمدرضا سرقلی اصل،  محمدحسین خلقتی،   داریوش طاهری، محمدرضا آذر،   نادعلی چراغی گاه،  نادر یوسفی مقدم،  عبدالله نظرپور و خواهران شهناز عسكرپور و مهین اسماعیلی .

  ازآن جا که با شنیدن واژه ی آموزش و پرورش بلافاصله کلاس،  دانش آموز، تدریس، یادگیری و مفاهیم دیگر در این رابطه به ذهن می آیند، می خواهم به نکته ای اشاره کنم . متاسفانه آن علاقه ی به درس خواندن را دیگردردانش آموزان نمی بینیم كه این مشكل مختص مسجدسلیمان هم نیست بلكه در تمام كشور با آن روبرو هستیم  . ریشه یابی این مشكل را به صاحب نظران واگذار كنیم كه با یافتن علت یا علل عدم علاقه ی بچه ها به ادامه ی تحصیل،  شاید بتوانند برای این مسئله در سطح كشور راه حل یا راه حلهایی بیابند . یكی از این علل،  بی ارزش و یا کم ارزش شدن مدارك تحصیلی است . افزایش تعداد فارغ التحصیلان و كمبود كار باتوجه به رشد جمعیت،  واگذاری كار به پیمانكاران كه اكثرا به افراد با سطح تحصیلات پایین نیاز دارند و یا اصلا مدرك تحصیلی برای شاغلین كارهایشان مهم نیست، می تواند از علل این امر باشد . كافی است در شهرهای كوچك و متوسط نگاهی به كارهای به مناقصه گذاشته شده بیندازید . بیشتر آنها مناقصه های خدماتی است یعنی در نهایت  حراست،  كارهای آشپزخانه،  امور دفتری ، فضای سیز و كارهایی از این دست . كدام پیمانكار برای انجام این مشاغل دنبال افراد تحصیلكرده ی با مدارك تحصیلی بالا است ؟ و كدام تحصیلكرده حاضر به پذیرش این نوع مشاغل می شود !؟ و درنهایت پس از این چه كسی حاضر       می شود عمر خود را صرف تحصیل كند ؟ اگر قرار است با مدرك یا بدون مدرك وضع به همین شكل باشد،  چرا هزینه ای روی دست خودمان بگذاریم ؟ در مورد پیمانكاری كارهای تاسیساتی و فنی هم معمولا شركت كنندگان مناقصه، همان افراد قبلی موسسه یا شركت هستند كه بازنشسته یا بازخرید شده و طبعا نیازی به نیروی تحصیلكرده ی جدید ندارند . درصورت نیازهم اولا تعـداد خیلی كمی  احتیاج دارند و دوما فرزندان ووابستگان خودشان را به كارمی گیرند كه دراینصورت مدرك تحصیلی چندان مهم نیست وحتی اگر مدرك هم مهم باشد،  فرصتی به اكثریت مردم فاقد دوست و فامیل نمی رسد .

   برای من به عنوان یك مسجدسلیمانی ناراحت كننده است ببینم در شهری كه روزگاری دكتر كرمزاده ها و درفشه ها را تحویل جامعه ی علمی كشور داده است،  وضع به گونه ای است كه دانش آموزان به قبولی ناپلئونی در سال آخر دبیرستان راضی هستند و یا با قبولی در انتخاب هفتم دانشگاه آزاد از خوشحالی سر بر آسمان می سایند .