با یاد و نام خدا

   سال تحصیلی 78-77  بر شما معلمان گرامی مبارك

   سال تحصیلی جدید آغاز می شود و بازهم  بچه ها با شور و شوقی زیاد به مدرسه می روند .

می روند تا پشت میز و نیمكت بنشینند و با نام خدا یادگیری را شروع كنند  و با هم بخوانند كه :

                          ای نام تو بهترین سرآغاز        بی نام تو نامه كی كنم باز

   هنوز هم با شروع سال تحصیلی دوست دارم در مدرسه باشم، و درحالی كه بغض گلویم را می گیرد

كنار جاده و در مسیر عبور شاگردان می ایستم و آنها را با حسرت نگاه می كنم .

   هنوز هم بوی خوش كتاب تازه و دفتر و قلم دلتنگم می كند ولی چاره ای نیست . عمری گذشته و باید

 ما هم جایمان را به تازه تر ها بدهیم و برویم و كم كم از یادها هم برویم .

   هنوز هم وقتی می بینم بچه ای دست در دست برادر یابزرگترش به مدرسه می رود ،   یاد اولین روز مدرسه ام می افتم ،  حسرتی و آهی ..

      آغاز سال تحصیلی جدید را به همه ی همكاران فرهنگی درسراسر ایران  خصوصا به همكارانم در

 آموزش و پرورش    مسجدسلیمان   تبریك می گویم .

   و بگذارید تبریك ویژه ای به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید  به تمامی همكاران بازنشسته ی آموزش

و پرورش در سراسر ایران و بخصوص همكارانم در مسجدسلیمان  داشته باشم ، دوستانی كه به جبر گذر

 زمان از یادها رفته اند  ولی باید به یادشان بود . و نیز یادی بکنیم از عزیزانی که دیگر در بین ما نیستند

 و از درگاه خداوند برایشان رحمت و مغفرت الهی را آرزو نماییم .

   با یاد و نام خدا

  بار دیگر یک شعر محلی برایتان انتخاب کرده ام . امیدوارم بتوانید آن را بخوانید و مطمئنا از آن لذت خواهید برد .

   سی چنمه ؟

مو كه دلدار ندارم دل و جو سی چنمه ؟              ( جو با تلفظ محلی یعنی جان )

مو كه ور كوه و كمر زیمه، بهو سی چنمه ؟        ( بهو به معنی سیاه چادر )

مو كه ری زیدمه ور تو نگرهدی ریمه،

ار ریامه نكنم، پنگ و نخو سی چنمه ؟              ( نخو به معنی ناخن )

تو كه درد مونه دونی و محل نی نی بم

حرف زیدن چه بدردم خوره ، زو سی چنمه ؟      ( زو به معنی زبان )

نخوره درد تونه دل، په دلم چه بخوره

نكشه بار غم عشقته، شو سی چنمه ؟                 ( شو در زبان محلی به معنی شانه  )

سی مو بدبخت فلك زیده یكی نی كه بگو

جن فرشته، زخو مو بیهترو سی چنمه ؟

زرگری حرف ازنی وامونه دلساده و پاك

حرفته صاف بزن ئی تو مدو سی چنمه ؟

آخرس دهدر كه ، خواسته بیدم بردن

دا ! وره سرفنه جم كن او و نو سی چنمه ؟          ( نو با تلفظ خاص محلی یعنی نان )

 شاعر :  علی بهرامی         از مجموعه ی : اخومت كه اگومت .    بهار 85

   بایاد و نام خدا

   به یاد 31  شهریور

  به روزهای پایان شهریور نزدیك می شویم روزهایی كه یادآور یكی از تلخترین،  شومترین،  اسفبارترین و بسیاری بدترینهای تاریخ این مرزو بوم،  یادآور تجاوز ناجوانمردانه و غیرانسانی نیرو های عراقی به ایران است . هشت سال جنگ نابرابر و جنگی كه در قالب هیچكدام از قوانین و قواعد بین المللی نگنجیده و نمی گنجد . حوادث و اتفاقاتی كه در این مدت برای مردم افتاد در هیچ جای تاریخ نظیر نداشته است . جنگ با نیروهای خونخوار و تابن دندان مسلح عراقی كه به هیچ اصل انسانی و بین المللی پایبند نبوده و از استفاده از هیچ سلاحی رویگردان نبودند .

  تاثیرات شوم این تجاوز تا سالها در ذهن و روح مردم این كشور باقی خواهد ماند . اگر ژاپنی ها هنوز آثار بمبارانهای اتمی هیروشیما و ناكازاكی را در تولد كودكان ناقص الخلقه تجربه می كنند،  اگر ویتنامی ها بمبهای ناپالم امریكایی را به یاد دارند،  اگر اروپاییان كوره های آدم سوزی هیتلر را از خاطر نبرده اند،  ما هم هنوز خاطره ی تلخ رفتار غیر انسانی عراقیها را در بستان و هویزه و .. موشك باران مسجدسلیمان و دزفول،  بمبارانهای كور جنگنده های عراقی،  بمبارانهای شیمیایی …  را از یاد نبرده و نخواهیم برد .

  هنوز از یاد نبرده ام آن همشهری شهیدم را كه در موشك باران سال 1364 پودر شد و حتی جسدی از وی به دست نیامد،  جسد همكار شهیدم برادر آذر در هنرستان شهید واقفی،  ترس و هراسی كه در چهره ی فرزندم در حملات هوایی می دیدم و هنوز آثار آن هراس را به شكل رفتار عصبی در او و دیگر همشهریانم می بینم ،  اجساد لت و پار شده ی ساكنان پشت برج در حملات هوایی و موشكی عراقیها و …  و به این ها عواقب ناشی از این اعمال سبعانه را اضاقه كنید،  پیامدهایی كه هیچگاه  دیده نشده و به حساب نیامده است . به راستی چقدر تلخ بود و چه زود هم فراموش شد .

  بلی حافظه ی تاریخی مردم ما ( به نظر من حافظه ی عمومی ) چه ضعیف است و چه زود آن همه فجایع را از یاد برد . هنوز بسیاری بزرگمردان این مرزو بوم از آسیب های ناشی از مواد شیمیایی رنج می برند و هر از گاهی شاهدیم كه یكی از این عزیزان ،  این بزرگمردانی كه نمایانگر  سبعیت عراقی هاهستند،   به خیل شهیدان می پیوندد . هنوز وقتی از كنار دبیرستان دكتر كرم زاده  می گذرم،  خاطره ی موشك باران وحشتناك سال 1364  را به یاد می آورم ، حادثه ای كه باید بگویم  در آن به طور معجزه آسایی از چنگال مرگ گریختم .  اگر بخواهم فقط از مسجدسلیمان بگویم،  حق مطلب را به واقع ادا نكرده ام .

31  شهریور 1359  روز آغاز جنگ ددمنشانه ی عراق علیه ایران،  یكی از تلخترین ایام زندگی این ملت است . این روز را به یاد هزاران نفری كه به دست این خونخواران و به ناجوانمردانه ترین شیوه های ممكن به شهادت رسیده و یا مصدوم وزمینگیر شده اند،  برای همیشه پاس بداریم .

  یادی از یك شاعره ی شهیر

  با یاد و نام خدا

  این بار شعری از شاعره ی شهیر و فقید زنده یاد پروین اعتصامی برایتان انتخاب كرده ام . این انتخابم دو دلیل داشت اول اینكه چندین سال آن را در پایه ی پنجم ابتدایی تدریس كرده ام و دوم به خاطر شهامت و شجاعتی است كه وی در بیان احساسش داشت . به این نكته فكر كنید این شعر در زمانی گفته شده كه همه باید می گفتند : چه فرمان یزدان چه فرمان شاه و یا شاه سایه ی خداوند در روی زمین است و برای آنكه ابهت ! شاه  و ملكه حفظ گردد،  خود را با نام اعلیحضرت و علیا حضرت معرفی می كردند  و درست در همان زمان پروین اعتصامی شاه را در قالب یك گرگ ،  رهزن و دزد  معرفی می كند .

  وی شعری هم سروده تا روی سنگ قبرش  نوشته شود  كه دو بیت اولش این است :

اینكه سنگ سیهش بالین است      اخـتـر چـرخ ادب  پروین است

گـرچـه جز تلخی از ایام ندید       تا بخواهی سخنش شیرین است

  و به راستی كه چه خوب در وصف خودش سروده است . یادش گرامی باد .  

   اشك یتیم                      

روزی گــذشت  پـادشـهـی از گــذرگـهــی            فریاد شوق برسر هر كوی و بام خاست

پـرسید زان مـیـانـه  یـكـی كـودكـی یـتـیـم            كایـن تابناك چیست كه برتاج پادشاست

آن یك جـواب داد چـه دانـیم ما كه چیست            دانـیـم آن قـدر كه مـتـاعی گـرانـبـهـاست

نـزدیك رفت پـیـرزنی گـوژپشت وگفـت:            این اشك دیده ی من وخون دل شماست

ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است           ایـن گـرگ سالهاست كه بـا گـله آشناست

آن پارسا كه ده خرد و ملك رهـزن است            آن پـادشا  كـه مـال رعیت خـورد گداست

بـر قـطـره ی سرشك یـتـیـمان نظاره كن            تا بـنگری كـه روشنی گوهـر از كجاست