زمستان                    شعری از  م . امید  ( مهدی اخوان ثالث )

  سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،

                                               سرها در گریبان است .

كسی سربرنیارد كرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را ،

نگه جز پیش پا را دید، نتواند، 

كه ره تاریك و لغزان است .

وگر دست محبت سوی كس یازی ،

به اكراه آورد دست از بغل بیرون؛

كه سرما سخت سوزان است .

نفس كز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریك .

چو دیوار ایستد در پیش چشمانت .

نفس كاینست ، پس دیگر چه داری چشم

ز چشم دوستان دور یا نزدیك؟

مسیحای من ! ای ترسای پیر پیرهن چركین ؟

هوا بس ناجوانمردانه سردست …. آی ..

دمت گرم و سرت خوش باد !

سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای !

منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم،

منم من سنگ تیپا خورده ی مهجور .

منم ، دشنام پست آفرینش، نغمه ی ناجور .

نه از رومم نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم ،

بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم .

حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد .

تگرگی نیست ، مرگی نیست .

صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است .

من امشب آمدستم وام بگزارم ،

حسابت را كنار جام بگذارم ،

چه می گویی كه بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟

فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست .

حریفا ؟ گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است .

و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده ،

به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است .

حریفا ؟ رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یكسان است .

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت .

هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان ،

نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین ،

درختان اسكلتهای بلور آجین ،

زمین دلمرده ، سقف آسمان كوتاه ،

غبار آلوده مهر وماه ،

زمستان است .