یادی از یك شاعره ی شهیر

  با یاد و نام خدا

  این بار شعری از شاعره ی شهیر و فقید زنده یاد پروین اعتصامی برایتان انتخاب كرده ام . این انتخابم دو دلیل داشت اول اینكه چندین سال آن را در پایه ی پنجم ابتدایی تدریس كرده ام و دوم به خاطر شهامت و شجاعتی است كه وی در بیان احساسش داشت . به این نكته فكر كنید این شعر در زمانی گفته شده كه همه باید می گفتند : چه فرمان یزدان چه فرمان شاه و یا شاه سایه ی خداوند در روی زمین است و برای آنكه ابهت ! شاه  و ملكه حفظ گردد،  خود را با نام اعلیحضرت و علیا حضرت معرفی می كردند  و درست در همان زمان پروین اعتصامی شاه را در قالب یك گرگ ،  رهزن و دزد  معرفی می كند .

  وی شعری هم سروده تا روی سنگ قبرش  نوشته شود  كه دو بیت اولش این است :

اینكه سنگ سیهش بالین است      اخـتـر چـرخ ادب  پروین است

گـرچـه جز تلخی از ایام ندید       تا بخواهی سخنش شیرین است

  و به راستی كه چه خوب در وصف خودش سروده است . یادش گرامی باد .  

   اشك یتیم                      

روزی گــذشت  پـادشـهـی از گــذرگـهــی            فریاد شوق برسر هر كوی و بام خاست

پـرسید زان مـیـانـه  یـكـی كـودكـی یـتـیـم            كایـن تابناك چیست كه برتاج پادشاست

آن یك جـواب داد چـه دانـیم ما كه چیست            دانـیـم آن قـدر كه مـتـاعی گـرانـبـهـاست

نـزدیك رفت پـیـرزنی گـوژپشت وگفـت:            این اشك دیده ی من وخون دل شماست

ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است           ایـن گـرگ سالهاست كه بـا گـله آشناست

آن پارسا كه ده خرد و ملك رهـزن است            آن پـادشا  كـه مـال رعیت خـورد گداست

بـر قـطـره ی سرشك یـتـیـمان نظاره كن            تا بـنگری كـه روشنی گوهـر از كجاست