بایاد و نام خدا

   به یاد 31  شهریور

  به روزهای پایان شهریور نزدیك می شویم روزهایی كه یادآور یكی از تلخترین،  شومترین،  اسفبارترین و بسیاری بدترینهای تاریخ این مرزو بوم،  یادآور تجاوز ناجوانمردانه و غیرانسانی نیرو های عراقی به ایران است . هشت سال جنگ نابرابر و جنگی كه در قالب هیچكدام از قوانین و قواعد بین المللی نگنجیده و نمی گنجد . حوادث و اتفاقاتی كه در این مدت برای مردم افتاد در هیچ جای تاریخ نظیر نداشته است . جنگ با نیروهای خونخوار و تابن دندان مسلح عراقی كه به هیچ اصل انسانی و بین المللی پایبند نبوده و از استفاده از هیچ سلاحی رویگردان نبودند .

  تاثیرات شوم این تجاوز تا سالها در ذهن و روح مردم این كشور باقی خواهد ماند . اگر ژاپنی ها هنوز آثار بمبارانهای اتمی هیروشیما و ناكازاكی را در تولد كودكان ناقص الخلقه تجربه می كنند،  اگر ویتنامی ها بمبهای ناپالم امریكایی را به یاد دارند،  اگر اروپاییان كوره های آدم سوزی هیتلر را از خاطر نبرده اند،  ما هم هنوز خاطره ی تلخ رفتار غیر انسانی عراقیها را در بستان و هویزه و .. موشك باران مسجدسلیمان و دزفول،  بمبارانهای كور جنگنده های عراقی،  بمبارانهای شیمیایی …  را از یاد نبرده و نخواهیم برد .

  هنوز از یاد نبرده ام آن همشهری شهیدم را كه در موشك باران سال 1364 پودر شد و حتی جسدی از وی به دست نیامد،  جسد همكار شهیدم برادر آذر در هنرستان شهید واقفی،  ترس و هراسی كه در چهره ی فرزندم در حملات هوایی می دیدم و هنوز آثار آن هراس را به شكل رفتار عصبی در او و دیگر همشهریانم می بینم ،  اجساد لت و پار شده ی ساكنان پشت برج در حملات هوایی و موشكی عراقیها و …  و به این ها عواقب ناشی از این اعمال سبعانه را اضاقه كنید،  پیامدهایی كه هیچگاه  دیده نشده و به حساب نیامده است . به راستی چقدر تلخ بود و چه زود هم فراموش شد .

  بلی حافظه ی تاریخی مردم ما ( به نظر من حافظه ی عمومی ) چه ضعیف است و چه زود آن همه فجایع را از یاد برد . هنوز بسیاری بزرگمردان این مرزو بوم از آسیب های ناشی از مواد شیمیایی رنج می برند و هر از گاهی شاهدیم كه یكی از این عزیزان ،  این بزرگمردانی كه نمایانگر  سبعیت عراقی هاهستند،   به خیل شهیدان می پیوندد . هنوز وقتی از كنار دبیرستان دكتر كرم زاده  می گذرم،  خاطره ی موشك باران وحشتناك سال 1364  را به یاد می آورم ، حادثه ای كه باید بگویم  در آن به طور معجزه آسایی از چنگال مرگ گریختم .  اگر بخواهم فقط از مسجدسلیمان بگویم،  حق مطلب را به واقع ادا نكرده ام .

31  شهریور 1359  روز آغاز جنگ ددمنشانه ی عراق علیه ایران،  یكی از تلخترین ایام زندگی این ملت است . این روز را به یاد هزاران نفری كه به دست این خونخواران و به ناجوانمردانه ترین شیوه های ممكن به شهادت رسیده و یا مصدوم وزمینگیر شده اند،  برای همیشه پاس بداریم .