به نام  خدا

  این اشعار را از کتابی تحت عنوان راهیان شعر نو  انتخاب کرده ام . علت این انتخاب هم تنها خاطراتی است که ازاین اشعار دارم . اشعار اخوان ثالث را در زمان تحصیل در دانشسرای مقدماتی یکی از دوستان همیشه دکلمه می کرد ، شعر آرش کمانگیر را اولین سالی که وارد شغل آموزگاری شدم در فارسی پایه ی پنجم ابتدایی تدریس می کردم و شعر عجب صبری خدا دارد را نیز، یکی از خوانندگان آن دوره برای یکی از ترانه هایش انتخاب کرده بود که از قضا بسیار هم گل کرد .  

 ازآنجا که احتمال دارد اشکالات املایی و انشایی داشته باشند ، کما اینکه چند مورد را خودم پپدا کرده و اصلاح نمودم ، خوشحال خواهم شد که دوستانی که به این وبلاگ سر می زنند اشکالات احتمالی را تذکر دهند . از آنجا که این اشعار را در چند پست روی وبلاگ قرار خواهم داد ، ناچار هستم هراز گاهی این نکته را جهت یادآوری تکرار کنم .

                              کتیبه                      از : م . امید

فتاده تخته سنگ آنسوی تر، انگارکوهی بود .

 وما اینسو نشسته، خسته انبوهی  ،

زن ومرد و جوان و پیر،

 همه با یکدگر پیوسته ، لیک از پای ،

                                   و با زنجیر .

 اگردل میکشیدت سوی دلخواهی 

 به سویش می توانستی خزیدن، لیک تا آنجا که رخصت بود

                                                                  ( تا زنجیر )

                                            ***

ندانستیم

ندایی بود دررویای خوف و خستگی هامان

و یا آوایی از جایی تا کجا؟ هرگزنپرسیدیم ،

چنین می گفت :

فتاده تخته سنگ آنسوی ، وز پیشینیان پیری

هردو رازی نوشته است ، هرکس طاق هرکس جفت ...

چنین می گفت چندین بار

صدا ، و آنگاه چون موجی که بگریزد زخود در خامشی می خفت

و ما چیزی نمی گفتیم ،

پس از آن نیز تنها درنگه مان بود اگرگاهی

گروهی شک وپرسش ایستاده بود  ،

ودیگر سیل و خیل خستگی بود وفراموشی

وحتی در نگه مان نیز خاموشی ،

و تخته سنگ آنسو اوفتاده بود .

                                            ***

شبی که لعنت از مهتاب می بارید ،

و پاهامان ورم می کرد ومی خارید ،

یکی از ماکه زنجیرش کمی سنگینتر از مابود ، لعنت کرد

گوشش را ونالان گفت : باید رفت

ولی با خستگی گفتیم :  لعنت بیش بادا گوشمان را چشممان

را نیز ، باید رفت .

و رفتیم وخزان رفتیم تاجایی که تخته سنگ آنجا بود .

یکی از ما که زنجیرش رهاتر بود ، بالا رفت ، تا آنکه خواند :

کسی راز مرا داند، که از اینرو به آن رویم بگرداند .

وما با لذتی بیگانه این راز غبارآلود را مثل دعایی زیر لب تکرار می کردیم

و شب شب علیلی بود پر مهتاب .

                                             ***

هلا، یک.... دو ... سه .... دیگربار

هلا، یک ، دو ، سه ، دیگر بار

عرق ریزان ، عزا ، دشنام ، گاهی گریه هم  کردیم

هلا یک ، دو ، سه ، زینسان بارها بسیار .

چه سنگین بود اماسخت شیرین بود پیروزی .

ولی با آشنا لذتی ، هم خسته هم خوشحال ،

ز شوق و شور مالامال ،

یکی از ما که زنجیرش سبکتر بود ،

به جهد ما درودی گفت و بالا رفت ،

خط پوشیده را از خاک وگل بسترد وبا خود خواند ،

( وما بیتاب )

لبش را با زبان تر کرد ( و ما نیز آنچنان کردیم )

و ساکت ماند ،

نگاهی کرد سوی ما و ساکت ماند .

دوباره خواند، خیره ماند، پنداری زبانش مرد .

                                             ***

نگاهش را ریوده بود ناپیدایی دوری ، ما خروشیدیم ،

بخوان او همچنان خاموش ،

برای مابخوان ، خیره به ما ساکت نگه می کرد .

پس از لختی

در اثنایی که زنجیرش صدا میکرد ،

فرود آمد  ، گرفتیمش که انگاری که می افتاد .

نشاندیمش ،

به دست ما و دست خویش لعنت کرد ،

چه خواندی ، هان ؟ آب دهانش را و گفت آرام  :

- نوشته بود

همان ،

                                            *****

                         با بیگانه مردم           از: م . آزاد

دلم خون شد از این بیگانه مردم

خوشا آن مردم ، آن جانانه مردم

بیایید ای به جان آسودگاران

به این میخانه با میخانه مردم

پریشان خانه ای دیدیم و گفتیم

 دریغا زین پریشان خانه مردم

بدین خلوتسرا بیگانه مردن

به از دیدار این بیگانه مردم

دمی را با تو بودن، با تو ، ای دوست

منم دیوانه تر دیوانه مردم .